۲۱ آذر ۱۴۰۴
پایگاه خبری پریشهر: حسین یوسفعلی، نویسنده و پژوهشگر جوان، مسیر نویسندگی خود را از دهسالگی با داستانی پندآموز آغاز کرد و امروز با تمرکز بر ژانر پژوهشی و خلق سبک منحصربهفرد «دایرهالمعارفی»، به دنبال ارائه متونی چندلایه و ملموس به مخاطب است.
در گفت وگوی پریشهر با این نویسنده و پژوهشگر از نقش خانواده در شکلگیری ذهن تحلیلیاش، تعریف سبک نوآورانهاش و دغدغه اصلیاش برای ارتقای کیفیت مطالعه گفتوگو کردهایم.
—
نقطه آغاز نویسندگی شما کجا بود؟
از همان کودکی و در دهسالگی با نوشتن داستان«سلطان و وزیر». آنجا ۱متوجه شدم نوشتن برایم تنها سرگرمی نیست، بلکه پنجرهای برای بیان جهان درون است.
پدرم،با تربیت ذهن تحلیلی و منطقی، بزرگترین دلیل نویسنده شدن من بود. انتخاب موضوع ریاضی برای اولین کتابم، ادای دینی به یاد او و احترام به پایههای فکریای بود که برایم ساخت.
حوزه تخصصی و ژانر کاری شما چیست؟
در ژانر«ادبیات پژوهشی» فعالیت میکنم و تمرکز اصلیام بر تاریخ و روانشناسی است. این دو حوزه به درک بهتر رفتار انسان و روندهای فرهنگی کمک میکنند.
از سبک «دایرهالمعارفی» که در آثارتان به کار میبرید، بگویید. این سبک چه ویژگیای دارد؟
این سبکی است که یک موضوع را تنها از یک زاویه خطی بررسی نمیکند،بلکه آن را از دیدگاهها و پلاتهای کوچک مختلف میکاود. هدف این است که خواننده بتواند موضوع را چندبعدی، ملموس و عمیقتر درک کند و ادبیات خشک جای خود را به تجربهای غنیتر بدهد.
این سبک منحصربهفرد است؟
اگرچه ممکن است عناصر چندبعدی در آثار دیگران دیده شود،اما شکل سیستماتیک و ساختاریافتهای که من ارائه میدهم و در آن هر موضوع از زوایای مختلف در قالب پلاتهای مستقل بررسی میشود، ویژگی منحصربهفرد این سبک است.
از آثار منتشرشده و آینده خود بگویید.
کتاب«از بابل تا کوانتوم» آغاز جدی کار من بود و مورد لطف مخاطبان قرار گرفت. کتاب «خنجری در قاب خنده» در مرحله مجوز است و همچنین روی یک اثر جدید درباره «روایتی تازه از داعش» کار میکنم که شکل جدید این پدیده را توضیح میدهد.
دغدغه اصلی شما به عنوان یک نویسنده چیست؟
ارتقای کیفیت کتابخوانی.برایم مهم است که حتی اگر مخاطب فقط یک دقیقه وقت دارد، در همان یک دقیقه نکتهای تازه و کاربردی بیاموزد. ارزش یک اثر را در تأثیرش بر ذهن خواننده میدانم، نه در حجمش.
و کلام پایانی؟
امیدوارم آثارم بتوانند دید مخاطبان را گسترش دهند و آنها را به تفکر دعوت کنند.از همراهی و بازخوردهای گرم خوانندگان و از فرصتی که برای این گفتوگو فراهم شد، بسیار سپاسگزارم.
